एक गाव होतं –

तिथे एका टेकडीवर एक जुनी लायब्ररी होती, "शांतिबाई वाचन मंदिर". ही लायब्ररी कोणी फारशी वापरत नसे, कारण इंटरनेट, मोबाइल आणि टीव्हीने सगळ्यांना व्यापलं होतं.

पण एक मुलगी – आर्या, तिला जुन्या पुस्तकांचा गंध फार प्रिय होता. आर्या रोज संध्याकाळी शाळेनंतर एक पुस्तक उचलून त्या शांत कोपऱ्यात बसायची आणि वाचायची.

पण एक दिवस तिला एक वेगळंच पुस्तक सापडलं – त्याचं नाव होतं "शेवटचं पान". पुस्तक फार जुनं होतं – झाकण पिवळसर झालेलं, पाने कुरकुरीत. पण गंमत अशी होती की त्या पुस्तकात शेवटचं पानच नव्हतं ! म्हणजे, गोष्ट रंगात आली असताना... अचानक पूर्ण पुस्तक संपून जायचं! आर्याने लायब्ररीच्या मॅडमना विचारलं – पण त्या म्हणाल्या, “हा पुस्तक इथे खूप वर्षांपासून आहे, पण कुणीही शेवटचं पान पाहिलं नाही कधी...”

आर्याचं मन चुकचुकलं – तिला ती गोष्ट पूर्ण वाचायची होती. ती पुस्तक घरी घेऊन गेली. रोज ती गोष्ट वाचायची – एक अनाथ मुलगा आणि एक परी यांची कथा होती – पण प्रत्येक वेळेस शेवट अधुरा राहायचा.

एक रात्री, वाचता वाचता ती झोपली... आणि तिला स्वप्न पडलं. त्या पुस्तकातला तो मुलगा तिला बोलत होता, “आर्या! माझी गोष्ट अधूरी आहे... फक्त तूच ती पूर्ण करू शकतेस...” आर्या दचकून उठली. सकाळी ती पुन्हा पुस्तक घेऊन लायब्ररीत गेली. तिने सर्व रॅक तपासले, पण शेवटचं पान नव्हतं. पण अचानक, लायब्ररीच्या एका जुन्या कपाटात एक कोरं पान तिला सापडलं, ज्यावर कुणीतरी हळूच पेनाने लिहिलेलं होतं...  “गोष्ट कधीच संपत नाही, ती फक्त पुढे चालते – ज्याने ती वाचली, त्याचं मनच तिचा शेवट ठरवतं.”ते वाचून आर्या स्वतःने त्या गोष्टीचा शेवट लिहिला.

त्या दिवशीपासून लायब्ररीत एक नवीन विभाग तयार झाला – "संपूर्ण गोष्टींचं पान", जिथे मुलं आपल्याच कल्पनांनी अधुरी पुस्तकं पूर्ण करत होती. आर्या मोठी झाली – एक प्रसिद्ध लेखिका बनली. पण तिच्या प्रत्येक पुस्तकाच्या अखेरीस ती एक वाक्य लिहायची: “कदाचित, खरं शेवट अजून बाकी आहे... तो तुम्ही लिहा.”